مسابقه بزرگ معرفت عاشورا

مسابقه بزرگ معرفت عاشورا

جوایز ویژه

  نفر اول                       سکه نیم  بهار آزادی

      نفر دوم                        سکه ربع  بهار آزادی

            نفر سوم                      یک دستگاه گوشی موبایل

                   نفر چهارم                   یک عدد سیم کارت تلفن همراه

و دهها جایزه دیگر

آخرین مهلت ارسال پاسخنامه  چهارشنبه 18/10/87 ـ ساعت 10 شب

مراسم ويژه قرعه كشي و معرفي برنده گان مسابقه بزرگ معرفت عاشورا

زمان: جمعه  20/10/87 ـ ساعت 10 صبح

  برای اطلا عات بیشتر با شماره ۰۹۱۲۱۸۹۸۰۰۴ تماس بگیرید .

آموزشگاه کامپیوتر آساد واقع در میدان رهبر ساختمان پزشکان 110 طبقه دوم

مكان: تهرانپارس : فلکه دوم – بالاتر از میدان رهبر – حسینیه خمینی های مقیم مرکز

متن سوالات مسابقه بزرگ معرفت عاشورا

سوالات مسابقه بزرگ معرفت عاشورا

 

1- آیات مربوط به فریضه امر به معروف و نهی از منکر بیشتر در کدام سوره آمده اند؟

الف) طه              ب) بقره                 ج) انعام                           د) آل عمران

2- حادثه عاشورا از جنبۀ اجتماعی و نسبت به کسانی که مرتکب آن شدند، در جامعه اسلامی مظهر چه بود؟

 الف) یک انحطاط          ب) یک موفقیت                ج) یک شکست        د) هیچ کدام

3- هیچ کس به اندازه .... به بشریت خدمت نکرده است، چون آنها هستند که راه را برای دیگران باز می کنند.

الف) مخترعین                         ب) سرداران                     ج) شهدا                          د) علما

4- متمایل کردن یک چیز از مسیر اصلی و وضع اصلی که داشته است یا باید داشته باشد، تعریف کدام گزینه است؟

الف) تبدیل                  ب) تحریف               ج) تغییر                  د) استحاله

5- کتاب «لؤلؤ و مرجان» توسط چه کسی و در چه موضوعی نوشته شده است؟

الف) شیخ علی اکبر نهاوندی- مقتل امام حسین(ع)       ب) میرزا حسین نوری- فن منبر

ج) شیخ علی اکبر نهاوندی- فن منبر                      د) میرزا حسین نوری- مقتل امام حسین

 6- امام حسین (علیه السلام) هنگام خروج از مدینه کدام آیات را می خواند؟

الف) 21 و 22 قصص    ب) 123 و 122 بقره        ج) 79 و 78 یس     د) 81 و 80 آل عمران

7- از نظر شهید مطهری کدام یک از گزینه های زیر جزو عوامل تحریف قیام کربلا نیست؟

الف) اغراض دشمنان                   ب) بزرگی قیام کربلا  

 ج) تمایل بشر به استوره سازی   د) عامل خصوصی

8- امام حسین (ع) به چه منظوری مدینه را به قصد مکه ترک کردند؟

الف) امتناع از بیت با یزید                                                                        ب) پذیرفتن دعوت کوفیان

ج) به جا آوردن مناسک حج                                                                     د) خوف از به خطر افتادن جان یاران و خانواده

9- فلسفه عزاداری امام حسین (علیه السلام) که به توصیه ائمه اطهار باید سال به سال تجدید شود، کدام است؟

الف) آموزش زندگی                ب) تسلی دادن اهل بیت  

 ج) به دلیل بزرگی مصیبت       د) پاک شدن گناهان

10- این حدیث از کدام معصوم است؟ «مرگ به گردن انسان زینت است، مانند گردنبندی برای یک دختر جوان»

الف) حضرت محمد(ص)   ب) حضرت علی(ع) ج) حضرت فاطمه زهرا(س) د) امام حسین(ع)

11- این حدیث از کیست: «هرگاه مردم امر به معروف و نهی از منکر را کنار بگذارند، پس باید منتظر عذاب الهی باشند» فروع کافی ج5،ص159

الف) امام رضا(ع)             ب) امام صادق(ع)        ج) امام باقر(ع)                 

12- پیامبر اکرم(ص) این جمله را در بارۀ چه کسی بیان فرمودند؟ «لاتزالَ مؤیدا بروح القدس، ما ذبیت عنا اهل البیت» از سوی روح القدس تایید می شوی، مادامی که مدافع ما باشی.

الف) ابوذر غفاری         ب) حسان بن ثابت            ج) کُمیت اسدی          د) جابربن عبدالله

13- در ایجاد نهضت حسینی کدام عامل نقش پر رنگ تر و مهمتری داشته است؟

الف) دعوت مردم کوفه           ب) فرمان یزید بر گرفتن بیعت از امام

ج) مرگ معاویه                       د) امر به معروف و نهی از منکر

14- در حادثۀ کربلا چند زن به شهادت رسید؟

الف) 2               ب) 1             ج) 4                د) 3

15- این جملات در چه لحظاتی از لسان مبارک امام حسین(علیه السلام) جاری شد؟ «این راه، راهی است که خدا تعیین کرده، ما این راه را انتخاب می کنیم، رضای ما رضای خداست، هر کس می خواهد خون قلبش را در راه ما بذل کند آماده باشد»

الف) هنگام خروج از مدینه    ب) شب عاشورا         ج) هنگام خروج از مکه   د) روز عاشورا

16- جملۀ معروف «هیهات منّا الذلة» اباعبدالله الحسین بیانگر کدام جنبه از حادثۀ کربلاست؟

الف) جنبۀ تأثر آمیز و رقت آور                                 ب) جنبۀ پرخاشگری و حماسی              

ج) جنبۀ عرفانی و عشق الهی                               د) جنبۀ محبت الهی و پاکبازی در راه حق

17- از نظر شهید مطهری، این جملۀ امام حسین (علیه السلام) بیانگر کدام جنبه از اخلاق اسلامی است؟ «ما هرگز شروع به جنگ نمی کنیم، ولو اینکه به نفع ما باشد»

الف) مروت              ب) وفاداری            ج) ایثار              د) همه موارد

18- از نظر نقش زنان و مردان در ساختن تاریخ، تاریخ اسلام و حادثۀ کربلا جزو کدامیک از موارد زیر است؟

الف) تاریخ اسلام و حادثۀ کربلا، یک تاریخ مذکر است                

 ب) تاریخ اسلام و حادثۀ کربلا، یک تاریخ مؤنث است

ج) تاریخ اسلام و حادثۀ کربلا، یک تاریخ مذکر- مؤنث است (مرد در مدار خود و زن در مدار خود)

د) تاریخ اسلام و حادثۀ کربلا، یک تاریخ مذکر- مؤنث است (مرد در مدار زن و زن در مدار مرد)

19- در دفاع از دین، انسان بیش از هر چیزی به چه چیز نیاز دارد؟                                       

الف) بصیرت               ب) قدرت              ج) فکر               د) نیرو                                        

20- کدام عامل باعث شد تنها 50 سال از رحلت پیامبر(ص) حادثۀ عظیم کربلا رخ دهد؟ 

الف) مرگ صحابه پیامبر- قدرت گرفتن بنی امیه           ب) دنیا طلبی- قدرت گرفتن بنی امیه

ج) مرگ صحابه پیامبر- فراموش کردن خدا و معنویت    د) دنیا طلبی- فراموش کردن خدا

 

سوالات از منابع زیر طراحی شده است  (حماسه حسینی ، عبرت های عاشورا ،  معرفت عاشورا)    

واحد پاسخگویی به سؤالات شما : 09121898004

برای شرکت در قرعه کشی برگه پاسخنامه را جدا وبه همراه 20000 ریال به دفتر حسینیه خمینی های مقیم مرکز بالاتر از میدان رهبر یا آموزشگاه کامپیوتر آساد واقع در میدان رهبر – ساختمان پزشکان 110 طبقه دوم  تحویل و قبض رسید دریافت کنید. آخرین مهلت ارسال پاسخنامه 18/10/87 ساعت 10 شب

قرعه کشی روز جمعه 20/10/1387 ساعت 11صبح

جوایزه ویژه   سکه نیم بهار آزادی –سکه ربع بهار آزادی – گوشی موبایل – خط تلفن همراه و............

--------------------------------------------------------------------------------------------

پاسخنامه  مسابقه بزرگ معرفت عاشورا 78

نام و نام خانوادگی : ....................................نام پدر : .........................

 شماره شناسنامه : ............................ شماره قبض ...............

 شماره تلفن : ...............................

 

     

عبرت های عاشورا

سخنرانی عبرت های عاشورای رهبر انقلاب 

 

بيانات رهبرمعظم انقلاب اسلامي در ديدار فرماندهان گردانها، گروهانها و دسته هاي عاشوراي نيروهاي مقاومت بسيج سراسر كشور، در سالروز شهادت امام سجّاد(ع)

 22/04/1371

--------------------------------------------

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

ديداري بسيار مناسب، در وقتي مناسب است. ايام عاشوراي حسيني است و شما برادران و خواهران هم از عاشوراييها و حسينيها هستيد. بسيج بيست ميليوني انقلاب اسلامي، ثابت كرده است كه در صراط حسين بن علي عليه السّلام و صراط عاشورا قدم بر مي دارد.

آنچه كه من امروز عرض خواهم كرد، مربوط به همين قضيه عاشوراست كه با وجود آن همه سخني كه درباره اين حادثه گفته اند و گفته ايم و شنيده ايم، بازهم جاي سخن وتامّل وتدبّر و عبرت گيري نسبت به اين حادثه باقي است. اين حادثه عظيم؛ يعني حادثه عاشورا، از دو جهت قابل تامّل و تدّبراست. غالباً يكي ازاين دو جهت، مورد توجّه قرار مي گيرد. بنده امروز مي خواهم در اين جا آن جهت دوم را، بيشتر مورد توجّه قرار دهم.

جهت اوّل، درسهاي عاشوراست. عاشوراپيامها و درسهايي دارد. عاشورا درس مي دهد كه براي حفُدين، بايد فداكاري كرد. درس مي دهد كه در راه قرآن، از همه چيز بايد گذشت. درس مي دهد كه در ميدان نبرد حقّ و باطل، كوچك وبزرگ، زن ومرد، پير و جوان، شريف و وضيع و امام و رعيّت، با هم در يك صف قرار مي گيرند. درس مي دهد كه جبهه دشمن با همه تواناييهاي ظاهري، بسيار آسيب پذير است. (همچنان كه جبهه بني اميه، به وسيله كاروان اسيران عاشورا، در كوفه آسيب ديد، در شام آسيب ديد، در مدينه آسيب ديد، و بالأخره هم اين ماجرا، به فناي جبهه سفياني منتهي شد.) درس مي دهد كه در ماجراي دفاع از دين، از همه چيزبيشتر،  براي انسان، بصيرت لازم است. بي بصيرتها فريب مي خورند. بي بصيرتهادرجبهه باطل قرار مي گيرند؛ بدون اين كه خود بدانند. همچنان كه در جبهه ابن زياد، كساني بودند كه از فسّاق و فجّار نبودند، ولي از بي بصيرتها بودند.

اينها درسهاي عاشوراست. البته همين درسها كافي است كه يك ملت را، از ذلّت به عزّت برساند. همين درسها مي تواند جبهه كفر و استكبار را شكست دهد. درسهاي زندگي سازي است. اين، آن جهت اوّل.

جهت دوم از آن دو جهتي كه عرض كردم، «عبرتهاي عاشورا»ست. غيراز درس، عاشورا يك صحنه عبرت است. انسان بايد به اين صحنه نگاه كند، تا عبرت بگيرد. يعني چه، عبرت بگيرد؟ يعني خود رابا آن وضعيت مقايسه كند و بفهمد در چه حال و در چه وضعيتي است؛ چه چيزي او را تهديد مي كند؛ چه چيزي براي او لازم است؟ اين را مي گويند «عبرت». شما اگر از جاده اي عبور كرديد و اتومبيلي را ديديد كه واژگون شده يا تصادف كرده و آسيب ديده؛ مچاله شده و سرنشينانش نابود شده اند، مي ايستيد و نگاه مي كنيد، براي اين كه عبرت بگيريد. معلوم شود كه چطور سرعتي، چطور حركتي و چگونه رانندگي اي، به اين وضعيت منتهي مي شود. اين هم نوع ديگري از درس است؛ اما درس از راه عبرت گيري است. اين را قدري بررسي كنيم.

اوّلين عبرتي كه در قضيه عاشورا ما را به خود متوجّه مي كند، اين است كه ببينيم چه شد كه پنجاه سال بعد از درگذشت پيغمبر صلوات اللّه و سلامه عليه، جامعه اسلامي به آن حدّي رسيد كه كسي مثل امام حسين عليه السّلام، ناچار شد براي نجات جامعه اسلامي، چنين فداكاري اي بكند؟ اين فداكاري حسين بن علي عليه السّلام، يك وقت بعد از هزار سال از صدراسلام است؛ يك وقت درقلب كشورها و ملتهاي مخالف و معاند بااسلام است؛ اين يك حرفي است. اما حسين بن علي عليه السّلام، در مركزاسلام، در مدينه و مكه - مركز وحي نبوي - وضعيتي ديد كه هر چه نگاه كرد چاره اي جز فداكاري نداشت؛ آن هم چنين فداكاري خونين با عظمتي! مگر چه وضعي بود كه حسين بن علي عليه السّلام، احساس كرد كه اسلام فقط با فداكاري او زنده خواهد ماند، والّا از دست رفته است؟! عبرت اين جاست. روزگاري رهبر و پيغمبر جامعه اسلامي، از همان مكه و مدينه پرچمها را مي بست، به دست مسلمانها مي داد و آنها تا اقصي  نقاط جزيزةالعرب و تا مرزهاي شام مي رفتند؛ امپراتوري روم را تهديد مي كردند؛ آنها از مقابلشان مي گريختند و و لشكريان اسلام پيروزمندانه برمي گشتند؛ كه در اين خصوص مي توان به ماجراي «تبوك» اشاره كرد. روزگاري در مسجد و معبر جامعه اسلامي، صوت و تلاوت قرآن بلند بود و پيغمبر با آن لحن و آن نفس، آيات خدا را بر مردم مي خواند و مردم را موعظه مي كرد وآنها را در جاده هدايت با سرعت پيش مي برد. ولي چه شد كه همين جامعه، همين كشور و همين شهرها، كارشان به جايي رسد و آن قدر از اسلام دور شدند كه كسي مثل يزيد برآنها حكومت مي كرد؟! وضعي پيش آمد كه كسي مثل حسين بن علي عليه السّلام، ديد كه چاره اي جزاين فداكاري عظيم ندارد! اين فداكاري، در تاريخ بي نظيراست. چه شد كه به چنين مرحله اي رسيدند؟ اين، آن عبرت است. ما بايد اين را امروز مورد توجّه دقيق قرار دهيم.

ما امروز يك جامعه اسلامي هستيم. بايد ببينيم آن جامعه اسلامي، چه آفتي پيدا كرد كه كارش به يزيد رسيد؟ چه شد كه بيست سال بعد از شهادت اميرالمؤمنين عليه الصّلاةوالسّلام، در همان شهري كه او حكومت مي كرد، سرهاي پسرانش را بر نيزه كردند و در آن شهر گرداندند؟! كوفه يك نقطه بيگانه از دين نبود! كوفه همان جايي بود كه اميرالمؤمنين عليه السّلام در بازارهاي آن راه مي رفت؛ تازيانه بر دوش مي انداخت؛ مردم را امر به معروف و نهي از منكر مي كرد؛ فرياد تلاوت قرآن در «آناءالليل و اطراف النهار» ازآن مسجد و آن تشكيلات بلند بود. اين، همان شهر بود كه پس از گذشت سالهايي نه چندان طولاني در بازارش دختران و حرم اميرالمؤمنين عليه السّلام را، با اسارت مي گرداندند. در ظرف بيست سال چه شد كه به آن جا رسيدند؟ اگر بيماري اي وجود دارد كه مي تواند جامعه اي را كه در رأسش كساني مثل پيغمبراسلام و اميرالمؤمنين عليهما السّلام بوده اند، در ظرف چند ده سال به آن وضعيت برساند، اين بيماري، بيماري خطرناكي است و ما هم بايد از آن بترسيم. امام بزرگوارما، اگر خودرا شاگردي از شاگردان پيغمبر اكرم صلوات اللّه و سلامه عليه محسوب مي كرد، سر فخر به آسمان مي سود. امام، افتخارش به اين بود كه بتواند احكام پيغمبر را درك، عمل و تبليغ كند. امام ما كجا، پيغمبر كجا؟! آن جامعه را پيغمبر ساخته بود و بعد از چند سال به آن وضع دچار شد. اين جامعه ما خيلي بايد مواظب باشد كه به آن بيماري دچار نشود. عبرت، اين جاست! ما بايد آن بيماري را بشناسيم؛ آن را يك خطر بزرگ بدانيم و از آن اجتناب كنيم.

به نظر من اين پيام عاشورا، از درسها و پيامهاي ديگر عاشورا براي ما امروز فوري تر است. ما بايد بفهميم چه بلايي بر سر آن جامعه آمد كه حسين بن علي عليه السّلام، آقازاده اوّل دنياي اسلام و پسر خليفه مسلمين، پسر علي بن ابي طالب عليه الصّلاةوالسّلام، در همان شهري كه پدر بزرگوارش بر مسند خلافت مي نشست، سر بريده اش گردانده شد و آب از آب تكان نخورد! از همان شهر آدمهايي به كربلا آمدند، او و اصحاب او را با لب تشنه به شهادت رسانند و حرم اميرالمؤمنين عليه السّلام را به اسارت گرفتند!

حرف دراين زمينه، زياد است. من يك آيه از قرآن را در پاسخ به اين سؤال مطرح مي كنم. قرآن جواب ما را داده است. قرآن، آن درد را به مسلمين معرفي مي كند. آن آيه اين است كه مي فرمايد: «فخلف من بعدهم خلف اضاعوا الصّلاة واتبعوا الشهوات فسوف يلقون غيّا(1).» دو عامل، عامل اصلي اين گمراهي و انحراف عمومي است: يكي دورشدن از ذكر خدا كه مظهر آن نماز است. فراموش كردن خدا و معنويّت؛ حساب معنويّت را از زندگي جدا كردن و توجّه و ذكر و دعا و توسّل و طلب از خداي متعال و توكّل به خدا و محاسبات خدايي را از زندگي كنار گذاشتن. دوم «واتّبعوا الشهوات»؛ دنبال شهوترانيها رفتن؛ دنبال هوسها رفتن و در يك جمله: دنياطلبي. به فكر جمع آوري ثروت، جمع آوري مال و التذاذ به شهوات دنيا افتادن. اينهارا اصل دانستن و آرمانها را فراموش كردن. اين، درد اساسي وبزرگ است. ما هم ممكن است به اين درد دچار شويم. اگر در جامعه اسلامي، آن حالت آرمانخواهي از بين برود يا ضعيف شود؛ هر كس به فكراين باشد كه كلاهش را از معركه در ببرد و از ديگران در دنيا عقب نيفتد؛ اين كه «ديگري جمع كرده است، ما هم برويم جمع كنيم و خلاصه خود و مصالح خود را بر مصالح جامعه ترجيح دهيم»، معلوم است كه به اين درد دچار خواهيم شد.

نظام اسلامي، با ايمانها، با همّتهاي بلند، با مطرح شدن آرمانها و با اهميت دادن و زنده نگه داشتن شعارها به وجود مي آيد و حفُمي شود و پيش مي رود. شعارها را كم رنگ كردن؛ اصول اسلام وانقلاب را مورد بي اعتنايي قراردادن و همه چيز را با محاسبات مادّي مطرح كردن و فهميدن، جامعه رابه آن جا خواهد برد كه به چنان وضعي برسد.

آنها به آن وضع دچار شدند.روزگاري براي مسلمين، پيشرفت اسلام مطرح بود؛ رضاي خدا مطرح بود؛ تعليم دين و معارف اسلامي مطرح بود؛ آشنايي با قرآن و معارف قرآن مطرح بود؛ دستگاه حكومت، دستگاه اداره كشور، دستگاه زهد و تقوا وبي اعتنايي به زخارف دنيا و شهوات شخصي بود و نتيجه اش آن حركت عظيمي شد كه مردم به سمت خدا كردند. در چنان وضعيتي، شخصيّتي مثل علي بن ابيطالب عليه السّلام، خليفه شد. كسي مثل حسين بن علي عليه السّلام شخصيت برجسته شد. معيارها در اينها، بيش از همه هست. وقتي معيار خدا باشد، تقوا باشد، بي اعتنايي به دنيا باشد، مجاهدت در راه خداباشد؛ آدمهايي كه اين معيارها را دارند، در صحنه عمل مي آيند و سر رشته كارها رابه دست مي گيرند و جامعه، جامعه اسلامي مي شود. اما وقتي كه معيارهاي خدايي عوض شود، هر كس كه دنيا طلب تراست، هر كس كه شهوترانتراست، هر كس كه براي به دست آوردن منافع شخصي زرنگتراست، هر كس كه با صدق و راستي بيگانه تر است، بر سر كار مي آيد. آن وقت نتيجه اين مي شود كه امثال عمربن سعد و شمر و عبيداللّه بن زياد به رياست مي رسند و كسي مثل حسين بن علي عليه السّلام، به مذبح مي رود، و در كربلا به شهادت مي رسد! اين، يك حساب دو دو تا چهارتاست. بايد كساني كه دلسوزند، نگذارند معيارهاي الهي در جامعه عوض شود. اگر معيار تقوا در جامعه عوض شد، معلوم است كه انسان با تقوايي مثل حسين بن علي عليه السّلام، بايد خونش ريخته شود. اگر زرنگي و دست و پاداري در كار دنيا و پشت هم اندازي و دروغگويي و بي اعتنايي به ارزشهاي اسلامي ملاك قرار گرفت، معلوم است كه كسي مثل يزيد بايد در رأس كار قرار گيرد و كسي مثل عبيداللّه، شخص اوّل كشور عراق شود. همه كار اسلام اين بود كه اين معيارهاي باطل  را عوض كند. همه كار انقلاب ما هم اين بود كه در مقابل معيارهاي باطل و غلط مادّي جهاني بايستد و آنها را عوض كند.

دنياي امروز، دنياي دروغ، دنياي زور، دنياي شهوتراني و دنياي ترجيح ارزشهاي مادّي برارزشهاي معنوي است. اين دنياست! مخصوص امروز هم نيست. قرنهاست كه معنويّت در دنيا روبه افول و ضعف بوده است. پول پرستها و سرمايه دارها تلاش كرده اند كه معنويّت را از بين ببرند. صاحبان قدرت، يك نظام و بساط مادّي اي در دنيا چيده اند كه در رأسش قدرتي از همه دروغگوتر، فريبكارتر، بي اعتناتر به فضايل انساني و نسبت به انسانها بيرحم تر مثل قدرت امريكاست. اين مي آيد در رأس و همين طور، مي آيند تا مراتب پايين تر. اين، وضع دنياست. انقلاب اسلامي، يعني زنده كردن دوباره اسلام؛ زنده كردن «انّ اكرمكم عنداللّه اتقيكم»(2). اين انقلاب آمد تا اين بساط جهاني را، اين ترتيب غلط جهاني را بشكند و ترتيب جديدي درست كند. اگر آن ترتيب مادّي جهاني باشد، معلوم است كه شهوترانهاي فاسد رو سياه و گمراهي مثل محمّدرضا بايد در رأس كار باشند و انسان با فضيلت منوّري مثل امام بايد در زندان يا درتبعيد باشد! در چنان وضعيتي، جاي امام در جامعه نيست. وقتي زور حاكم است، وقتي فساد حاكم است، وقتي دروغ حاكم است و وقتي بي فضيلتي حاكم است، كسي كه داراي فضيلت است، داراي صدق است، داراي نور است، داراي عرفان است و داراي توجّه به خداست، جايش در زندانها يادر مقتل ومذبح يا در گودال قتلگاههاست. وقتي مثل امامي برسركارآمد، يعني ورق برگشت؛  شهوتراني و دنياطلبي به انزوا رفت، وابستگي و فساد به انزوا رفت، تقوي  بالاي كار آمد، زهد روي كار آمد، صفا و نورانيّت آمد، جهاد آمد، دلسوزي براي انسانها آمد، رحم و مروّت و برادري و ايثار و از خودگذشتگي آمد. امام كه بر سر كار مي آيد، يعني اين خصلتها مي آيد؛ يعني اين فضيلتها مي آيد؛ يعني اين ارزشها مطرح مي شود. اگراين ارزشها را نگه داشتيد، نظام امامت باقي مي ماند. آن وقت امثال حسين بن علي عليه الصّلاة والسّلام، ديگربه مذبح برده نمي شوند. اما اگر اينها را از دست داديم چه؟ اگر روحيه بسيجي را ازدست داديم چه؟ اگربه جاي توجّه به تكليف و وظيفه وآرمان الهي، به فكر تجمّلات شخصي خودمان افتاديم چه؟ اگر جوان بسيجي را، جوان مؤمن را، جوان بااخلاص را - كه هيچ چيزنمي خواهد جز اين كه ميداني باشد كه در راه خدا مجاهدت كند - درانزوا انداختيم و آن آدم پرروي افزون خواه پرتوقّع بي صفاي بي معنويّت را مسلّط كرديم چه؟ آن وقت همه چيز دگرگون خواهد شد. اگر در صدر اسلام فاصله بين رحلت نبيّ اكرم صلوات اللّه وسلامه عليه و شهادت جگرگوشه اش پنجاه سال شد، در روزگار ما، اين فاصله، خيلي كوتاهتر ممكن است بشود و زودتر از اين حرفها، فضيلتها و صاحبان فضايل ما به مذبح بروند. بايد نگذاريم. بايد در مقابل انحرافي كه ممكن است دشمن بر ما تحميل كند، بايستيم.

پس، عبرت گيري از عاشورا اين است كه نگذاريم روح انقلاب در جامعه منزوي و فرزند انقلاب گوشه گير شود. عدّه اي مسائل را اشتباه گرفته اند. امروز بحمداللّه مسؤولين دلسوز و علاقه مند و رئيس جمهور انقلابي و مؤمن بر سر كارند، و كشور را مي خواهند بسازند. اما عدّه اي، سازندگي را با مادّيگرايي، اشتباه گرفته اند. سازندگي چيزي است، مادّيگري چيز ديگري است. سازندگي يعني كشور آباد شود، و طبقات محروم به نوايي برسند.

سالهاي سال، اين كشور را ويران كرده اند. بعد از انقلاب هم، به وسيله مهاجمين خارجي، هشت سال، همان كار را ادامه دادند. اين كشور، بايد ساخته شود. اين سازندگي، تلاش لازم دارد. از پايان جنگ تاامروز، هنوز سه سال و اندي مي گذرد.زمان زيادي از پايان جنگ تا امروز نگذشته است. يك بمب در يك جا بيفتد، يك لحظه ويرانگري است؛ اما ساختن همان ويرانه، چقدر طول مي كشد؟! فرض كنيد ساختماني، خانه اي، عمارت دو، سه طبقه اي، دريك لحظه منفجر مي شود؛ اما دريك لحظه، ساخته نمي شود. يك كشور را هشت سال ويران كردند. مگر شوخي است!؟ قبل از اين، خاندان منحوس پهلوي - كه لعنت خدا برآنها و بركارگزاران و دستيارانشان، و لعنت خدا بر خانواده قاجار و دستيارانشان باد - اين مملكت را ويران كردند. بعد كه انقلاب شد تا آن  را بسازد، مگر دشمنان توانستند تحمّل كنند!؟ امروز اسناد همكاري امريكا با عراق در جنگ تحميلي عليه ما، در حال روشدن است. ما آن روز مي گفتيم؛ ما آن روز قاطعانه مي گفتيم كه شرق و غرب از عراق حمايت مي كنند. اما يك عدّه كوته فكرهاي داخلي، انكار مي كردند و مي گفتند به چه دليل؟ بفرماييد؛ اين هم دليل! امروز اسناد خود امريكاييها را امريكاييها رو مي كنند و معلوم مي شود كه دراين چند سال، چه كمكهاي عظيمي به عراق كردند. شرق و غرب با يكديگر همدست شدند؛ اين جنگ را به راه انداختند و مملكت را ويران كردند. بعد از سالها ويرانگري حكّام فاسد پهلوي و قاجار وبعد از چند سال ويرانگري جنگ، اكنون دولت جمهوري اسلامي، به كمك مردم و كارگزاران و متخصّصين و كاردانهايش، مي خواهد اين كشور را بسازد. اين، كار يك روز و دو روز نيست؛ كار يك سال و دو سال هم نيست. اين همه مراكز ماديّ  از بين رفته،اين همه امكان اشتغال نابود شده...! اينها چيزي نيست كه ظرف مدت كوتاهي برگردد. اين را مي گويند «سازندگي». اين، يك مجاهدت است، يك جهاد في سبيل اللّه است. هر كس كه در اين مجاهدت شركت كند، جهاد كرده است. كسي كه در راه اداره و حفُجامعه اسلامي - كه يك واجب بزرگ است - گامي برداشته، خيلي با ارزش است. اما آن طرف قضيه، مادّيگري است، مادّه پرستي است، دنياطلبي است. آن، يك حرف ديگر است.

سازندگي، كاري بود كه علي بن ابي طالب عليه السّلام داشت؛ كه حتّي شايد در دوران خلافت هم - كه حالا من اين را ترديد دارم. اما تا قبل از خلافت، قطعي است - با دست خود نخلستان آباد مي كرد؛ زمين احيا مي كرد؛ درخت مي كاشت؛ چاه مي كند و آبياري مي كرد. اين، سازندگي است! دنياطلبي و مادّي طلبي، كاري است كه عبيداللّه زياد و يزيد مي كردند. آنها چه وقت چيزي را به وجود مي آوردند و مي ساختند؟! آنها فاني مي كردند؛ آنها مي خوردند؛ آنها تجمّلات را زياد مي كردند. اين دو را با هم اشتباه نبايد كرد. امروز عدّه اي به اسم سازندگي خودشان را غرق در پول و دنيا و مادّه پرستي مي كنند. اين سازندگي است؟! آنچه كه جامعه ما را فاسد مي كند، غرق شدن در شهوات است؛ از دست دادن روح تقوا و فداكاري است؛ يعني همان روحيه اي كه در بسيجيهاست. بسيجي بايد در وسط ميدان باشد تا فضيلتهاي اصلي انقلاب زنده بماند.

دشمن از راه اشاعه فرهنگ غلط - فرهنگ فساد و فحشا - سعي مي كند جوانهاي ما را از مابگيرد. كاري كه دشمن از لحاُفرهنگي مي كند، يك "تهاجم فرهنگي" بلكه بايد گفت يك «شبيخون فرهنگي» يك «غارت فرهنگي» و يك «قتل عام فرهنگي» است. امروز دشمن اين كار را با ما مي كند. چه كسي مي تواند ازاين فضيلتها دفاع كند؟ آن جوان مؤمني كه دل به دنيا نبسته، دل به منافع شخصي نبسته و مي تواند بايستد و از فضيلتها دفاع كند. كسي كه خودش آلوده و گرفتاراست كه نمي تواند از فضيلتها دفاع كند! اين جوان بااخلاص مي تواند دفاع كند. اين جوان، از انقلاب، از اسلام، از فضايل و ارزشهاي اسلامي مي تواند دفاع كند.لذا، چندي پيش گفتم: «همه امربه معروف و نهي از منكر كنند.» الآن هم عرض مي كنم: نهي از منكر كنيد. اين، واجب است.اين، مسؤوليت شرعي شماست. امروز مسؤوليت انقلابي و سياسي شما هم هست.

به من نامه مي نويسند؛ بعضي هم تلفن مي كنند و مي گويند: «مانهي از منكر مي كنيم. اما مأمورين رسمي، طرف ما را نمي گيرند. طرف مقابل را مي گيرند!» من عرض مي كنم كه مأمورين رسمي - چه مأمورين انتظامي و چه مأمورين قضايي - حق ندارند از مجرم دفاع كنند. بايد از آمر و ناهي شرعي دفاع كنند. همه دستگاه حكومت مابايد ازآمربه معروف وناهي از منكر دفاع كند.اين، وظيفه است.اگر كسي نماز بخواند و كس ديگري به نمازگزار حمله كند، دستگاههاي ما از كداميك بايد دفاع كنند؟ از نمازگزار يااز آن كسي كه سجّاده رااز زير پاي نمازگزار مي كشد؟ امر به معروف و نهي ازمنکر